Steeds vaker verschijnen er berichten in de media van individuen die een bericht hebben geplaatst op bijvoorbeeld Facebook of Twitter zonder er bij na te denken wat het bereik van deze berichten is. Zo zijn er de voorbeelden binnen de Politie zoals districtschef Gerda Dijksman van de Politie Zuidwest-Drenthe die momenteel op non-actief staat vanwege een tweet waarin zij de voorbarige conclusie trok dat de vondst van twee jeugdige doden waarschijnlijk om een familiedrama ging. Later bleek dat de doodsoorzaak een koolmonoxidevergiftiging was. Remco Spaninxs, teamleider communicatie van de Rotterdamse politie, stelde in een tweet dat hij vond dat PVV-lijsttrekker voor de Eerste Kamer, Machiel de Graaf, ‘rijp is voor de psycholoog’.
Naast medewerkers van de Politie viel enkele weken geleden ook een medewerker van pretpark Walibi Holland op. Hij plaatste op Twitter berichten waarin hij stelde dat hij geen zin had om te gaan werken, zich verveelde bij de attractie waar hij moest werken, en dat het ‘lekker gaat’ bij Walibi, met drie attracties in storing. Vooral het laatste bericht is natuurlijk anti-reclame voor een pretpark als Walibi, ondanks dat een werknemer als @JW14_ ‘slechts’ 222 volgers heeft en het bereik van zijn bericht daarmee relatief laag is.
Toch kunnen dergelijke berichten met een in eerste instantie laag bereik zich zeer snel verspreiden wanneer ze worden opgepikt door influentials of blogs. Een voorbeeld hiervan is een tweet van @TimK__ waarin hij meldde dat zijn ouders zijn vertrokken voor 6 dagen vakantie en dat het 6 dagen feest wordt, die werd opgepikt door Geenstijl. Gevolg: honderden berichten werden geplaatst met de door @TimK__ geïntroduceerde hashtag #chaosatkempi en de politie werd door de ouders van @TimK__ op de hoogte gebracht.
Onze notification norms vs. de eigenschappen van Twitter
In mijn ogen zijn in alle bovengenoemde gevallen de individuen zich niet bewust geweest van het bereik van de berichten die zij hebben geplaatst en de snelheid waarmee deze berichten zich kunnen verspreiden, en is de belangrijke vraag hoe het komt dat individuen zich hiervan (nog) niet bewust zijn. In een eerder artikel schreef ik over zogenoemde notification norms (Ryan, 2006), een theorie die bestaat uit de variabelen ‘wie’, ‘wanneer’ en ‘hoe’. Deze notifications norms zijn een aangeleerde competentie en stellen dat wij als individu bepalen met wie wij bepaalde berichten delen (wie), wanneer wij dit doen (wanneer), en op welke wijze wij dit doen (hoe). Ryan (2006) stelt dat deze patronen van weten, vertellen en beheersen bepalend zijn voor wat hij noemt de information order (geordende patronen van het verkrijgen van informatie, dit opslaan, verzwijgen, uitwisselen en verspreiden,en de distributie van collectieve, publieke en privé kennis dat wordt geproduceerd). De vorm van informatie wordt bepaald door het gedrag van individuen en organisaties in sociale netwerken die continu keuzes maken hoe zij om moeten gaan met de verkregen informatie. Er zijn collectieve voorkeuren voor wat wij doen met verkregen informatie, en wat wij verwachten van anderen. Zo weten we dat we alarm moeten slaan wanneer we een brand ontdekken, en wanneer een familielid is overleden lichten we eerst familie en vrienden in. Voorwaarde voor het voldoen aan deze collectieve voorkeuren voor wat wij doen met verkregen informatie is wel dat we de methode van distributie en het traject dat de informatie zal afleggen moeten begrijpen, en dat is in mijn ogen waar het fout gaat in bovengenoemde voorbeelden.
Door de komst en groei van digitale media – en in het bijzonder sociale netwerken en blogs – is het voor individuen vrijwel onmogelijk geworden om het traject van de door hen verspreide informatie te controleren. Wanneer berichten eenmaal worden opgemerkt door blogs of influentials wordt deze zogenoemde ‘third person notification’ vrijwel onmogelijk te controleren, omdat men in deze situaties afhankelijk is van een derde die informatie over jou deelt. De individuen uit de genoemde voorbeelden lijken zich hier niet van bewust en plaatsen uitspraken online die zij beter niet online hadden kunnen plaatsen. Vooral de twee genoemde medewerkers van de Politie zullen nog lang geconfronteerd worden met de berichten die zij op Twitter hebben geplaatst.
‘A notification day’
In het geval van @TimK__ die meldde dat zijn ouders vertrokken zijn voor 6 dagen vakantie en dat het 6 dagen feest wordt, speelt naast de openheid en bereikbaarheid van informatie binnen de digitale wereld ook de snelheid mee. Waar vroeger de snelheid van een paard werd gebruikt om de grootte van een zogenoemde ‘notification day’ aan te geven, is dit sinds de komst van de digitale wereld zover ontwikkeld dat we momenteel bijna real-time informatie uit kunnen wisselen met individuen over de hele wereld. De snelheid van verspreiding in combinatie met de oncontroleerbaarheid van zijn eigen berichten hebben ervoor gezorgd dat er in no-time honderden berichten werden geplaatst met de door hem geïntroduceerde hashtag #chaosatkempi.
Over één generatie zijn onze notification norms aangepast
Concluderend zou ik eigenlijk hetzelfde willen stellen als ik al eerder deed in een artikel over online gevonden informatie over een sollicitant, namelijk dat de ontwikkeling van digitale media dermate snel gaat dat wij onze notificatie normen hier nog niet op hebben ingesteld en dat voor de meeste mensen deze competentie zich nog niet heeft aangepast aan de eigenschappen van digitale media. In mijn ogen moeten we ons bewust worden van de digitale snelheid en mogelijkheden en onze notifications norms aanpassen aan deze eigenschappen.
Eén van de manieren waarop bedrijven momenteel proberen om medewerkers deze eigenschappen – en de daarbij behorende gevaren – bij te brengen is met behulp van een social media policy (bedrijfsrichtlijnen en principes rond communiceren in de online wereld). Dit zal vast in een bepaalde mate bijdragen aan het aanpassen van onze notification norms, maar ik denk dat het volledig aanpassen van onze notifications norms aan de eigenschappen van de digitale wereld vooral een kwestie van tijd is, en misschien wel een generatie kan duren.
No comments yet.